Utrata łaknienia pochodzenia nerwowego

Są to ciężkie zaburzenia łaknienia, które u skądinąd zdrowych dzieci mogą być spowodowane głodzeniem się, podejmowanym najczęściej przez dziewczęta w celu zmniejszenia wagi ciała i uzyskania szczupłej sylwetki. W niektórych krajach (np. Anglia) wyliczono, że co setna dziewczynka w okresie pokwitania głodzi się z tego powodu. Najczęś ciej dotyczy to dziewcząt między 14 a 17 rokiem życia, ale zdarza się, że praktyki te zaczynają stosować dziewczęta między 10 a 13 rokiem życia. Mimo to w większości przypadków u dziewcząt w wymienionym wieku chodzi rzeczywiście o odchudzenie się, co nie jest związane z żadną postacią odchyleń w zdrowiu psychicznym, głębsze przyczyny mogą być znacznie poważniejsze. Należy więc zawsze zasięgnąć porady lekarza, szczególnie, jeśli po pewnym czasie stosowania diety głodowej ujawnia się autentyczny wstręt do jedzenia. U dziewcząt uprzednio zdrowych, nie wykazujących zaburzeń psychicznych, występuje pewna kolejność w przyjmowanym postępowaniu dla celów redukcji wagi, a nieprzerwanie tych praktyk w okresie początkowym, może doprowa dzić do bardzo przykrych następstw, a nawet przewlekłej choroby trudno leczącej się. Początkowo, nawzajem informując się o wspaniałych dietach, dziewczęta przestają spożywać produkty węglowodanowe — mączne i cukry. U niektórych już takie ograniczenie codziennej diety powoduje w ciągu pierwszych trzech miesięcy znaczną utratę wagi ciała. Jeśli nie spożywamy produktów zbożowych, zawierających — jak wiemy — nie tylko węglowodany złożone, ale także białka roślinne (cenne po uzupełnieniu dodatkiem białek zwierzęcych) i niektóre nie zbędne kwasy tłuszczowe, doprowadza to szybko do niedoborów żywieniowych i gorszego wydzielania soków trawiennych. Ten czynnik zaczyna ujemnie wpływać na łaknienie, które już zmniejsza się bez woli „odchudzającej się" dziewczynki. Taki przedłużający się stan powoduje odmawianie przyjmowania posiłków w ogóle. Może dojść do przewlekłej, trudno leczącej się choroby, zwanej nerwowym brakiem łaknienia. Należy więc reagować na opisane samowprowadzane ograniczenia dietetyczne na początku zaistnienia problemu. Inaczej problem ten bę dzie można rozwiązać tylko pobytem w szpitalu. Ponieważ, jak wyżej podano, najczęstszą przyczyną jest chęć odchudzenia się, która nierzadko wynika z nieprawidłowej oceny własnej sylwetki, należy znaleźć sposób wyjaśnienia tego mylnego poglądu. Przy współdziałaniu dziew czynki z taktowną rodziną i po ocenie wartości i jakości zastosowanej przez dziewczynkę diety, należy powoli doprowadzać do stosowania diety jak dla zdrowego dziecka, zgodnej z wiekiem, przy uwzględnieniu indywidualnych życzeń w zakresie produktów spożywczych i posiłków, ile mieszczą się one w granicach racjonalnej diety. Natomiast jeśli chodzi o spożycie poszczególnych produktów i posiłków powinno ono obejmować również produkty zawierające węglowodany złożone. Należy raz jeszcze uświadomić sobie, że są one konieczne dla prawidłowego spalania tłuszczów i wykorzystania białek. Dieta pozbawiona węglowodanów, a nie doprowadzająca do znacznego stanu niedożywienia, musi zawierać duże ilości białka pełnowartościowego (tj. zwierzęcego), które rozrzutnie zużywane jest wtedy przez organizm również dla celów ener getycznych. Natomiast dieta wysokobiałkowa i tłuszczowa powoduje zakwaszenie organizmu, zwiększone wydalanie płynów i stąd również doprowadzić może do znacznej utraty wagi ciała. Praktycznie więc dieta „naprawcza" w opisywanym stanie powinna być wyrównana i zawierać właściwy stosunek białek do tłuszczu i do węglowodanów. Zaczynamy od diety pokrywającej 1200—1500 kcal (5024—6280 kJ) szybko dochodzimy do większych ilości w całodziennej racji pokar mowej — nawet do 4000 kcal (16 747 kJ) dziennie. O ile to możliwe, dziewczynka powinna być codziennie przed śniadaniem ważona. Przy prawidłowej współpracy ze strony dziecka w ciągu dwóch miesięcy waga ciała może się zwiększyć o 10 kg, wyrównując szybko uprzednią stratę wagi ciała. Brak efektu takiego postępowania zauważalnego już w pierwszym tygodniu postępowania dietetycznego wymaga porady lekarza i stałej jego konsultacji.

29.01.2011. 19:05

Nadmierne łaknienie

Nadmierne łaknienie jest objawem występującym szczególnie u młodzieży w okresie pokwitania i może zależeć od wielu czynników, przybiera jąc w niektórych przypadkach postać tzw. wilczego głodu (bulimia). Zjawisko to może występować jako jeden z objawów określonego ze społu chorobowego, przejściowo w czasie młodzieńczych imprez towarzyskich, ewentualnie może wskazywać na pewne odchylenia psycho fizyczne. Jako takie występuje najczęściej u dziewcząt ok. 16—18 let nich, które wykazują nadmiar wagi ciała. Zjadają one bardzo duże ilości potraw, aż do wystąpienia bólów brzucha i często wymiotów. Następnie osoby te chętnie stosują leki przeczyszczające. Stan ten trwa nieraz wiele miesięcy. Poza konsultacjami lekarskimi, edukującymi, na leży uregulować dietę, tj. często podawać nieduże ilościowo posiłki i okresowo kontrolować wagę ciała, która powinna odpowiadać wzrostowi i wiekowi młodej osoby.

29.01.2011. 19:04